PaukesPan – meer dan alleen paardrijden
Geschiedenis
PaukesPan – of kortweg De Pan – is eind jaren ’60 gebouwd door mijn vader, Hein Corstens. Oorspronkelijk was het het buitenverblijf van onze familie: een plek met stallen, weides en vooral heel veel bos. Gelegen aan de rand van een prachtig natuurgebied, met onder andere de Cartierheide, is PaukesPan altijd een oase van rust gebleven.
Paarden, pony’s én muziek speelden een grote rol in het leven van mijn vader. Naast zijn viool waren dieren zijn grote passie. Ik ben dan ook letterlijk opgegroeid tussen de paarden op PaukesPan. Elke zaterdag klusten mijn vader en ik samen en op zondag maakten we lange buitenritten. Vakanties naar het buitenland? Nee hoor, wij gingen “op vakantie” naar De Pan — op slechts drie kilometer van ons huis.
Vanuit hier reed ik al jong mee met de ponyclub en later de rijvereniging. We logeerden er met vriendinnen, maakten eindeloze tochten en ja… hier rookte ik stiekem mijn eerste sigaret 😉
De Pan is voor mij een plek vol herinneringen, en vandaag de dag deel ik die plek met liefde met anderen.
IJslandse paarden: een bewuste keuze
Inmiddels is De Pan uitgegroeid tot een ontmoetingsplek voor kinderen en volwassenen die willen werken met IJslandse paarden.
Waarom juist IJslanders? Heel eenvoudig: ze zijn écht anders.
Niet alleen door hun bijzondere gangen, zoals de tölt en soms de telgang, maar ook door hun karakter. IJslanders zijn temperamentvol, betrouwbaar en oersterk. Ze zijn geschikt voor zowel sportieve ruiters als recreanten en hebben vaak een opvallend fijne instelling.
De schoolpaarden van PaukesPan worden ingezet voor jong en oud, altijd met aandacht voor hun welzijn en ontwikkeling.
Wil je meer weten over deze bijzondere paarden? Neem dan zeker eens een kijkje op de website van Horses of Iceland.
Over Els
Mijn naam is Els Corstens.
Ik ben gediplomeerd trainer en instructeur en lid van de VIT – de Vereniging van Instructeurs en Trainers voor IJslandse Paarden.
Mijn grootste drijfveer is om zoveel mogelijk mensen te leren paardrijden mét aandacht voor het welzijn van het paard. In mijn ogen hoort daar méér bij dan alleen techniek. Je moet je paard leren begrijpen: hoe hij beweegt, waarom hij reageert zoals hij doet en wat hij nodig heeft om gezond en gemotiveerd te blijven.
Daarom besteed ik in mijn lessen niet alleen aandacht aan houding, zit en gangen, maar ook aan kennis over het paard zelf. Over gedrag, over leren, over communicatie en over het ‘wezen’ van het paard. Ik blijf mezelf daarin steeds verdiepen, want leren stopt voor mij nooit – niet als ruiter en niet als instructeur.
Svadilfari frá Eikarlundi
Ik ben de trotse eigenaar van Svadilfari frá Eikarlundi (IS2011101076), een bijzondere hengst met een talentvol en vriendelijk karakter.
Svadilfari is elite gekeurd met een prachtig eindcijfer van 8.20. Hij heeft zijn eigen pagina op deze website.
Dankzij Theo en Geertje van Eikenhorst is met Svadilfari een meisjesdroom werkelijkheid geworden.
Met ontzettend veel plezier werk en train ik met hem. Hij blijft mij elke dag opnieuw uitdagen en inspireren.
In 2023 hebben we samen de A-norm gereden in de T1 — een prachtige mijlpaal die smaakt naar meer! Inmiddels ben ik ook met een zoon van Svadilfari aan het werk; Farsaell van PaukesPan.
Liefde voor schimmels
Mijn liefde voor schimmels begon al vroeg. Mijn eerste pony was Blacky, een ondeugende kleine Shetlander, en nog steeds denk ik met een glimlach aan hem terug. Later viel ik als een blok voor Asi von Eickernstee, mijn eerste IJslandse schimmel – een paard dat een heel speciaal plekje in mijn hart heeft.
In de afgelopen jaren heb ik les gehad van verschillende topruiters binnen de IJslanderwereld, waaronder meervoudig wereldkampioen Sigurður Vignir Matthíasson (Siggi Matt), Sigurður Marinusson, Erik Spee en de succesvolle Nederlandse amazone Yoni Blom.
Ook heb ik me verdiept in de Gait Academy onder leiding van Bent Rune Skulevold, Stian Pedersen en Bram van Steen.
Ik blijf mezelf voortdurend ontwikkelen via (online) bijscholingen, onder andere via de VIT, en ik neem actief deel aan wedstrijden. Want hoe meer ik leer, hoe beter ik anderen kan begeleiden – met respect voor ruiter én paard.
